Tek Gözlü Dev
 
bulut, bulutlar, kadın, şiirsel

Tek Gözlü Dev

Mustafa Özhanoğlu

Uyuyan bir devi uyandırdığını,
Hiç bilmeden yaklaştın bana.
O dev ki, zamanında...
Avcının biri, ondan bir gözünü aldı.
Hani tek gözü kalınca,
O da öylesine uykuya daldı.
Ne beklersin ki, başı arşa değenin,
Kalbi de aşka değse.
Sonuna gitsek ya dünyanın.
Ya da yer yarılsa da cüssem küçülse.

Hiç istememiştim ama hiç,
En başından beri büyümeyi.
Hele ki her can acısı hissettiğimde,
Şimdilerde bulunduğum bu in'e girmeyi.
Ben çağırmadım halbuki kimseyi.
Bilmeden ardımda iz mi bıraktım yoksa.
Ne önemi var ki ucubeymişim,
Ya da güzelim, elimi tuttuktan sonra.

Dedin ki: “Her bir insan unutmuştur adını.
Düşleri bastırmıştır korkularını.
Korktukları için senden zamanında,
Hiç düşünmeden acıtmışlardır canını.”
Tek gözü kalmış bir devim.
Sırtım da ise cücelerin taş izleri.
Korkarsan kanatırsın öğrendin mi!
Ya da seversen sadece, yaşatabileceğini.

Zümrüt yeşilin vardı boynunun altında.
Belinde ise gümüşten işlemeli kemerin.
Son bir alacağın kalmıştı sanki şu hayatta,
Eşsiz olan ne varsa biriktiren,
Kıymet veren bir antikacıydın aslında.
Vardır elbette, elimden tutmana bir sebebin.
Ya da öylesine, hislerini mi takip ettin.

Biz yürürken mor dağın eteğinden;
İşaret parmağım, bir buluta değdi aniden.
Sonra yağmur damlası süzüldü gökyüzünden.
Çantandan çıkardın bir gözyaşı şişesi.
Yakaladın onu yere düşmeden.
Kralın mezarından mı bulmuştun o şişeyi.
Ya da emanet miydi sana, perilerin köşkünden.

Böğürtlenler sarmıştı yolumuzun kenarını.
Gözlerinin toprak rengi idi parıldayan,
Görünce insan eli ile açılmış su kanalını.
Hiç beklemeden, uzattın kanala ayaklarını.
Sonra iri ellerim ile okşadım saçlarını.
Sevmiş miydin acaba gerçekten.
Ya da birileri mi istedi bu devi yaşatmanı.

Yolun sonunda belirmişti bir otağ kasabası.
Korkum yoktu sanki bu kez insandan yana.
Bildik kokular sarmıştı çünkü her yanımı.
Açılmıştı unuttuğum anıların, köhne kapısı.
Bir çoban idi babam annem ise peri kızı.
Yuvamdan etmişti, bu halkın işkencesi.
Ya da bahanesiydi saklanmanın, bu can acısı.

Eğildim önünde, öptüm sonra eteğinden.
Sen olmasan asla gelemezdim ki buralara.
Bir şişe açtın bir damla döküldü üzerimden.
Sonra ben küçüldükçe sen büyüdün birden.
Hiç kuşkum kalmadı artık perilerden.
Tek gözlü bir dev iken sevmiştim seni.
Ya da bir masaldan ibaret miydik gerçekten.

Mustafa Özhanoğlu'nun Diğer Şiirleri ❯





Bu sayfa hakkındaki yorumlar:
Yorumu gönderen: İsimsizKahraman, 11.10.2021, 04:27 (UTC):
Mükemmel ilk başta sıkıcı gibi geldi. Ama ilerledikçe güzeldi.. Ellerinize sağlık..

Yorumu gönderen: Mahlas, 08.09.2021, 15:31 (UTC):
Çok çok uzun bir zamandan sonra okuduğum, duygusunu geçiren sayılı şiirlerin arasında yerini aldı şiiriniz birgün bir yorumla dönmek isterim sayfanıza gönlünüze sağlık



Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
📊 19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 55034945 ziyaretçi (140180227 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)